สถิติมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติมวยสากลของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย สรุปผลการชกมวยสากลอาชีพตลอดอาชีพของแชมป์โลกรุ่นฟลายเวตชาวไทย ซึ่งชกระหว่างปี 1959 ถึง 1975 Wikipedia และ BoxRec ระบุตรงกันว่าเขาขึ้นชกอาชีพ 82 ไฟต์ ชนะ 61 ครั้ง แพ้ 18 ครั้ง และเสมอ 3 ครั้ง โดยชนะน็อก 36 ครั้ง บันทึกรายไฟต์ของ Cyber Boxing Zone ซึ่งเรียบเรียงโดยนักประวัติศาสตร์มวย Tracy Callis ก็นับได้ 82 ไฟต์ตรงกัน ทุกตัวเลขในหน้านี้จึงยืนยันได้จากอย่างน้อยสองแหล่ง

ชาติชายเป็นแชมป์โลกคนที่ 2 ของไทยต่อจาก โผน กิ่งเพชร และครองแชมป์โลกได้ 3 สมัย คือแชมป์ WBC รุ่นฟลายเวต 2 สมัย และแชมป์ WBA รุ่นฟลายเวต 1 สมัย ไฟต์สุดท้ายของเขาคือการพบ โรดอลโฟ ฟรานซิส เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1975 หลังจากนั้นเขาแขวนนวม และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2018 ตัวชี้วัดด้านล่างแยกให้เห็นการปิดเกม อัตราการชนะ การชกชิงแชมป์ และรุ่นน้ำหนัก ตลอด 16 ปีของอาชีพ

  1. จำนวนไฟต์มวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย (82)
    จำนวนไฟต์ (82) นับทุกไฟต์มวยสากลอาชีพตั้งแต่ไฟต์เปิดตัวที่ราชบุรีเมื่อวันที่ 27 มีนาคม 1959 จนถึงไฟต์สุดท้ายที่ปานามาซิตีในปี 1975 Wikipedia, BoxRec และ Cyber Boxing Zone นับได้ 82 ไฟต์เท่ากัน ส่วนไฟต์ที่ Cyber Boxing Zone ระบุว่า "มีรายงานแต่ยังไม่ยืนยัน" อีก 4 ไฟต์ไม่ได้นับรวม

  2. จำนวนครั้งที่ชนะมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย (61)
    จำนวนครั้งที่ชนะ (61) แบ่งเป็นชนะน็อก 36 ครั้ง (รวม KO, TKO และคู่ชกไม่ออกมาชกต่อ) และชนะคะแนน 25 ครั้ง ไม่มีชัยชนะจากการปรับแพ้ฟาวล์ ชัยชนะที่มีความหมายที่สุดคือการชนะ TKO ยก 9 เหนือ วอลเตอร์ แม็คโกแวน เมื่อ 30 ธันวาคม 1966 ซึ่งทำให้เขาได้แชมป์โลกครั้งแรก

  3. จำนวนครั้งที่แพ้มวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย (18)
    จำนวนครั้งที่แพ้ (18) เป็นส่วนหนึ่งของสถิติ ชนะ-แพ้-เสมอ 61-18-3 เขาแพ้คะแนน 13 ครั้ง และแพ้น็อก 5 ครั้ง การแพ้น็อกทั้ง 5 ครั้งเกิดในช่วงหลังของอาชีพ ระหว่างปี 1969 ถึง 1975 และ 4 ครั้งในนั้นเป็นไฟต์ชิงแชมป์โลก

  4. จำนวนครั้งที่เสมอมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย (3)
    จำนวนครั้งที่เสมอ (3) ได้แก่การเสมอ สละ กัมพุช 6 ยกที่พนมเปญในปี 1959 การเสมอ เท็ตสึยะ ยามากามิ 10 ยกที่โตเกียวในปี 1963 และการเสมอ สแนปปี อาซาโนะ 10 ยกที่กรุงเทพฯ ในปี 1971 ไม่มีไฟต์ใดที่บันทึกว่าไม่มีผลการแข่งขัน

  5. น็อกเอาต์มวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย
    ชาติชายชนะน็อก 36 ครั้งจาก 82 ไฟต์ การน็อกที่เร็วที่สุดเกิดในยกแรก 2 ครั้ง ในปี 1966 ส่วนการน็อกในไฟต์ชิงแชมป์โลกมี 5 ครั้ง ได้แก่ วอลเตอร์ แม็คโกแวน 2 ครั้ง พันธุ์ทิพย์ แก้วสุริยะ เอเฟรน ตอร์เรส และ ฟริต เซอร์เวต ซึ่งไม่ออกมาชกต่อในไฟต์ชิงแชมป์ WBA ที่ว่างอยู่เมื่อปี 1973

  6. อัตราการน็อกเอาต์มวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย
    อัตราการน็อกเอาต์ของชาติชายอยู่ที่ 59% คิดจากชนะน็อก 36 ครั้งในชัยชนะทั้งหมด 61 ครั้ง หากคิดเทียบกับจำนวนไฟต์ทั้งหมด จะเท่ากับชนะน็อก 36 ไฟต์จาก 82 ไฟต์ ตัวเลขนี้สอดคล้องกับฉายา "มาร์ซีอาโนน้อยแห่งเอเชีย" ที่ Wikipedia ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษบันทึกไว้

  7. อัตราการชนะมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย
    อัตราการชนะของชาติชายคือ 74.4% คำนวณจากชัยชนะ 61 ครั้งใน 82 ไฟต์ ไม่มีแหล่งใดเผยแพร่ตัวเลขนี้เป็นทางการ ตัวเลขจึงคำนวณจากสถิติที่ Wikipedia และ BoxRec ตรงกัน ช่วงที่ดีที่สุดคือระหว่างกันยายน 1965 ถึงมกราคม 1968 ซึ่งเขาชนะติดต่อกัน 15 ไฟต์

  8. สถิติการชกต่อเนื่องปัจจุบันมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย (แพ้ 1 ไฟต์)
    สถิติการชกต่อเนื่องปัจจุบัน (แพ้ 1 ไฟต์) นับถึงไฟต์สุดท้ายก่อนแขวนนวม คือการแพ้ TKO ยก 6 ให้ โรดอลโฟ ฟรานซิส เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1975 ก่อนหน้านั้นเขาชนะคะแนน วิลลี อาซุนซิออน ที่กรุงเทพฯ ในเดือนเมษายน 1975 เนื่องจากเขาแขวนนวมแล้ว ตัวเลขนี้จึงไม่เปลี่ยนแปลงอีก

  9. รุ่นน้ำหนักมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย (ฟลายเวต)
    รุ่นน้ำหนักหลักคือรุ่นฟลายเวต พิกัดไม่เกิน 112 ปอนด์ (50.8 กิโลกรัม) ไฟต์ชิงแชมป์ทั้ง 15 ไฟต์ของเขา ทั้ง OPBF, WBC และ WBA เป็นรุ่นฟลายเวต ส่วนไฟต์ที่ไม่ชิงแชมป์ไม่มีแหล่งใดบันทึกน้ำหนักไว้ การทำน้ำหนักเป็นปัญหาสำคัญในช่วงท้าย เพราะในปี 1974 เขาชั่งน้ำหนักไม่ผ่านและถูกปลดจากแชมป์โลก WBA

  10. สถิติการแข่งขันมวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย (61-18-3)
    สถิติการแข่งขัน (61-18-3) ครอบคลุมไฟต์ใน 10 ประเทศ ได้แก่ ไทย ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ กัมพูชา เม็กซิโก นิการากัว อังกฤษ สหรัฐอเมริกา สวิตเซอร์แลนด์ และปานามา เขาขึ้นชกชิงแชมป์ 15 ไฟต์ ชนะ 10 ไฟต์ และป้องกันแชมป์สำเร็จรวม 6 ครั้ง

โปรไฟล์มวยสากลของชาติชาย เชี่ยวน้อย ประกอบด้วยสถิติอาชีพ ชนะ-แพ้-เสมอ 61-18-3 ในรุ่นฟลายเวต อัตราการน็อกเอาต์ 59% ของชัยชนะ และการชกชิงแชมป์ 15 ไฟต์ ตัวเลขทั้งหมดนับจากรายการไฟต์ครบ 82 ไฟต์ที่ Wikipedia, BoxRec และ Cyber Boxing Zone ตรงกัน ส่วนอันดับปัจจุบันไม่มี เพราะเขาแขวนนวมตั้งแต่ปี 1975 จำนวนยกที่ชกรวมไม่มีแหล่งใดนับไว้ครบ เพราะยกที่จบของไฟต์กับ ฟริต เซอร์เวต ในปี 1973 แต่ละแหล่งบันทึกไม่ตรงกัน

สถิติค่าสถิติ
จำนวนไฟต์ 82 มวยสากลอาชีพ
จำนวนครั้งที่ชนะ 61
จำนวนครั้งที่แพ้ 18
จำนวนครั้งที่เสมอ 3
น็อกเอาต์ 36 ครั้ง ชนะ KO, TKO และคู่ชกไม่ออกมาชกต่อ (RTD)
อัตราการน็อกเอาต์ 59% คิดจากชนะน็อก 36 ครั้งในชัยชนะ 61 ครั้ง
จำนวนยกทั้งหมด ไม่ระบุ ไม่มีแหล่งที่นับไว้ครบทุกไฟต์
อัตราการชนะ 74.4% คำนวณจาก 61 ชนะใน 82 ไฟต์
สถิติการชกต่อเนื่องปัจจุบัน แพ้ 1 ไฟต์ นับถึงไฟต์สุดท้ายก่อนแขวนนวม
สถิติชนะติดต่อกันยาวนานที่สุด 15 ไฟต์ ชนะ 15 ไฟต์ติดต่อกัน (ก.ย. 1965–ม.ค. 1968) นับจากรายการไฟต์ครบ 82 ไฟต์ที่ Wikipedia, BoxRec และ Cyber Boxing Zone ตรงกัน; น็อกในยกแรก 2 ครั้งนับจากยกที่ Wikipedia และ Cyber Boxing Zone บันทึก
การชกชิงแชมป์ 15 ไฟต์ ชิงหรือป้องกันเข็มขัดของสถาบันมวย
การชนะในการชิงแชมป์ 10 ไฟต์ ป้องกันแชมป์โลกสำเร็จ 6 ครั้ง
รุ่นน้ำหนัก ฟลายเวต 50.8 กิโลกรัม พิกัดรุ่นมวยสากลอาชีพ
อันดับปัจจุบัน ไม่มี (แขวนนวมแล้ว)

สถิติมวยสากลอาชีพ: สถิติมวยสากลอาชีพตลอดอาชีพ (1959–1975) ตาม Wikipedia และ BoxRec ณ 17 ต.ค. 2026

สถิตินักมวย ชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิตินักมวย ชาติชาย เชี่ยวน้อย

ชาติชาย เชี่ยวน้อย มีสถิติอาชีพชนะ 61 ครั้ง จาก 82 ไฟต์ โดยชนะน็อก 36 ครั้ง ตารางด้านล่างเปรียบเทียบเขากับนักมวยรุ่นฟลายเวตที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางของเขา ได้แก่ โผน กิ่งเพชร แชมป์โลกคนแรกของไทย เวนิส บ.ข.ส. แชมป์โลก WBC ชาวไทยปี 1972 เอเฟรน ตอร์เรส คู่ปรับชาวเม็กซิโกที่ชิงแชมป์กับเขา 3 ครั้ง และ สด จิตรลดา แชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวตชาวไทยในยุคต่อมา

ตัวเลขของทุกคนเป็นสถิติมวยสากลอาชีพตลอดอาชีพตาม Wikipedia และ BoxRec ไม่นับมวยไทยหรือมวยสมัครเล่น ตัวกรองด้านบนตารางใช้เลือกรายการแข่งขันและรุ่นน้ำหนักได้ ชาติชายมีจำนวนไฟต์มากกว่าโผนและสด แต่น้อยกว่าเอเฟรน ตอร์เรส ซึ่งชกอาชีพ 74 ไฟต์

สถิตินักมวยของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

นักมวยตัวท็อปสายน็อกเอาต์

นักมวยชนะน็อกไฟต์อาชีพ
เอเฟรน ตอร์เรส 41 74
ชาติชาย เชี่ยวน้อย 36 82
เวนิส บ.ข.ส. 36 57
สด จิตรลดา 16 31
โผน กิ่งเพชร 9 35

สถิติมวยสากลอาชีพของแต่ละคนตาม Wikipedia และ BoxRec ไม่นับมวยไทยและมวยสมัครเล่น

นักมวยตัวท็อปที่มีชัยชนะมากที่สุด

นักมวยชนะไฟต์อาชีพ
เอเฟรน ตอร์เรส 64 74
ชาติชาย เชี่ยวน้อย 61 82
เวนิส บ.ข.ส. 49 57
โผน กิ่งเพชร 28 35
สด จิตรลดา 26 31

สถิติมวยสากลอาชีพของแต่ละคนตาม Wikipedia และ BoxRec ไม่นับมวยไทยและมวยสมัครเล่น

สถิติย้อนหลังของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติย้อนหลังของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย

ชาติชาย เชี่ยวน้อย ชกมวยสากลอาชีพทั้งหมด 82 ไฟต์ ตั้งแต่ไฟต์เปิดตัวกับ สมศักดิ์ กฤษณสุวรรณ เมื่อวันที่ 27 มีนาคม 1959 ซึ่งเขาชนะน็อกในยกที่ 2 ช่วงแรกเขาชกในไทยและกัมพูชา ก่อนไปชกที่ญี่ปุ่นต่อเนื่องในปี 1960 ถึง 1961 และได้แชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวตครั้งแรกที่ฟิลิปปินส์ในปี 1962 สถิติรวมของเขาอยู่ที่ชนะ 61 ครั้ง แพ้ 18 ครั้ง และเสมอ 3 ครั้ง

ช่วงที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือปี 1965 ถึง 1968 ซึ่งเขาชนะติดต่อกัน 15 ไฟต์ รวมถึงการชนะคะแนน ซันวาตอเร่ เบอรูนนี่ แชมป์โลกชาวอิตาลีในไฟต์ไม่ชิงแชมป์ และการได้แชมป์โลก WBC จาก วอลเตอร์ แม็คโกแวน ตารางนี้แยกสถิติตามกติกาการแข่งขัน ซึ่งของชาติชายมีเพียงมวยสากลอาชีพ เพราะไม่มีสถิติมวยไทยหรือมวยสมัครเล่นที่ยืนยันได้

สถิติย้อนหลังของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

การแข่งขันจำนวนไฟต์ชนะแพ้น็อกเอาต์
มวยสากลอาชีพ 82 61 18 36

นับเฉพาะมวยสากลอาชีพ ไม่มีสถิติมวยไทยหรือมวยสมัครเล่นของชาติชายที่ยืนยันได้

โปรแกรมการแข่งขันและสถิติการชกของชาติชาย เชี่ยวน้อย

โปรแกรมการแข่งขันของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย

ชาติชาย เชี่ยวน้อย ไม่มีโปรแกรมการแข่งขันใหม่ เพราะเขาแขวนนวมหลังไฟต์เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1975 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2018 ด้วยภาวะปอดติดเชื้อ หลังป่วยด้วยโรคพาร์กินสันมาหลายปี ไฟต์สุดท้ายคือการพบ โรดอลโฟ ฟรานซิส ที่ Gimnasio Nuevo Panama ในปานามาซิตี ซึ่งเขาแพ้ TKO ในยกที่ 6

ไฟต์ก่อนหน้านั้นรวมถึงการชนะคะแนน วิลลี อาซุนซิออน 10 ยกที่กรุงเทพฯ เมื่อเมษายน 1975 การแพ้น็อกยก 6 ให้ ซูซูมุ ฮานากาตะ ที่โยโกฮามะเมื่อตุลาคม 1974 ซึ่งเขาชั่งน้ำหนักไม่ผ่านและถูกปลดจากแชมป์ WBA ก่อนขึ้นชก และการชนะคะแนนไม่เอกฉันท์ ฟริต เซอร์เวต ที่ซูริกเมื่อเมษายน 1974 ซึ่งเป็นการป้องกันแชมป์ WBA ครั้งสุดท้าย

ข้อมูลไฟต์ถัดไปในตารางนี้แสดงว่า คู่ชก: ไม่มี (แขวนนวมแล้ว) วันที่: ไม่มี (แขวนนวมแล้ว) รายการ: ไม่มี (แขวนนวมแล้ว) สังเวียน: ไม่มี (แขวนนวมแล้ว) เพราะชาติชายแขวนนวมไปแล้ว ผู้ที่ต้องการติดตาม โปรแกรมการแข่งขันมวยสากล ชิงแชมป์โลกที่กำลังจะมาถึง สามารถดูได้จากตารางไฟต์บนหน้าแรกของเว็บไซต์นี้

โปรแกรมการแข่งขันและสถิติการชกของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

วันที่ชกการแข่งขันคู่ชกสังเวียนชกผลการแข่งขันวิธีการยก
16 ส.ค. 1975 มวยสากลอาชีพ ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่ปานามาซิตี (ปานามา) โรดอลโฟ ฟรานซิส Gimnasio Nuevo Panama, ปานามาซิตี (ปานามา) แพ้ แพ้น็อก (TKO) ยก 6
11 เม.ย. 1975 มวยสากลอาชีพ ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ วิลลี อาซุนซิออน กรุงเทพฯ ชนะ ชนะคะแนน ยก 10
คู่ชกที่กำลังจะพบกันวันที่ชกสังเวียนชก
ชาติชายแขวนนวมแล้ว 16 ส.ค. 1975 วันแขวนนวม ไม่ระบุ

แขวนนวมหลังแพ้ TKO ยก 6 ให้ โรดอลโฟ ฟรานซิส ที่ปานามาซิตีเมื่อ ส.ค. 1975 และเสียชีวิตเมื่อ 21 ม.ค. 2018

สถิติการแข่งขันของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติการแข่งขันของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย

ชาติชาย เชี่ยวน้อย ขึ้นชกชิงแชมป์ 15 ไฟต์ ภายใต้ 3 สถาบัน คือ OPBF (สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก) 2 ไฟต์ สภามวยโลก (WBC) 8 ไฟต์ และสมาคมมวยโลก (WBA) 5 ไฟต์ ทุกไฟต์เป็นรุ่นฟลายเวต เขาชนะในไฟต์ชิงแชมป์ 10 ไฟต์ ไฟต์ชิงแชมป์ WBC ในสมัยแรกระหว่างปี 1966 ถึง 1969 ยังเป็นไฟต์ชิงแชมป์ของนิตยสาร The Ring ด้วย ตามที่ Wikipedia ทั้งสองภาษาระบุ

สถิติการแข่งขันของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

การแข่งขันรุ่นน้ำหนักจำนวนไฟต์ชนะแพ้เสมอน็อกเอาต์การชกชิงแชมป์การชนะในการชิงแชมป์
มวยสากลอาชีพ ฟลายเวต 82 61 18 3 36 ไม่ระบุ ไม่ระบุ
ไฟต์ชิงแชมป์ WBC ฟลายเวต 8 6 2 0 4 8 6
ไฟต์ชิงแชมป์ WBA ฟลายเวต 5 3 2 0 1 5 3
ไฟต์ชิงแชมป์ OPBF ฟลายเวต 2 1 1 0 0 2 1

ไฟต์ชิงแชมป์นับตามสถาบันที่เป็นเจ้าของเข็มขัด ไฟต์ชิง WBC สมัยแรก (1966–1969) ยังเป็นไฟต์ชิงแชมป์ของนิตยสาร The Ring ด้วย

ไฟต์ที่ไม่ใช่ไฟต์ชิงแชมป์มีทั้งหมด 67 ไฟต์ ชาติชายชนะ 51 แพ้ 13 และเสมอ 3 ไฟต์ในกลุ่มนี้ แหล่งข้อมูลไม่ได้บันทึกชื่อรายการหรือผู้จัดของไฟต์เหล่านี้ไว้ครบ บันทึกที่มีคือวันที่ คู่ชก สถานที่ และผลการชก ตารางจึงแยกการแข่งขันตามสถาบันที่เป็นเจ้าของเข็มขัดแทนชื่อรายการ

สถิติการโจมตีของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติการโจมตีจะวัดผลงานการออกหมัด ความแม่นยำ การต่อยร่วง และวิธีปิดเกม สำหรับชาติชาย ไม่มีแหล่งใดนับหมัดในไฟต์ของเขา ข้อมูลที่ยืนยันได้จึงเป็นรายการไฟต์ที่เขาชนะน็อกทั้ง 36 ไฟต์ ซึ่งระบุคู่ชก วิธีการชนะ และยกที่จบ การน็อกส่วนใหญ่เกิดในไทยและฟิลิปปินส์ รวมถึงการชนะน็อกติดต่อกันหลายไฟต์ในปี 1965 ถึง 1966

สถิติการโจมตีของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

วันที่คู่ชกการปิดเกมยกรายการ
17 พ.ค. 1973 ฟริต เซอร์เวต ชนะน็อก (RTD) ไม่ระบุ ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวต (ตำแหน่งว่าง)
18 ต.ค. 1972 เอสเตบัน รังเฮล ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
5 เม.ย. 1972 เอ็ดมุนโด เอฮันดรา ชนะน็อก (TKO) ยก 9 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
13 ม.ค. 1970 อีลี อักซินโต ชนะน็อก (KO) ยก 6 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
7 ก.ย. 1969 รูดี อลาร์คอน ชนะน็อก (KO) ยก 9 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
28 ม.ค. 1968 เอเฟรน ตอร์เรส ชนะน็อก (TKO) ยก 13 ป้องกันแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวต
8 ธ.ค. 1967 มีมูน เบน อาลี ชนะน็อก (KO) ยก 4 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
19 ก.ย. 1967 วอลเตอร์ แม็คโกแวน ชนะน็อก (TKO) ยก 7 ป้องกันแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวต
26 ก.ค. 1967 พันธุ์ทิพย์ แก้วสุริยะ ชนะน็อก (KO) ยก 3 ป้องกันแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวต
3 ก.พ. 1967 บอนนี โบโรเมโอ ชนะน็อก (TKO) ยก 4 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่พิษณุโลก
30 ธ.ค. 1966 วอลเตอร์ แม็คโกแวน ชนะน็อก (TKO) ยก 9 ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวต
15 พ.ย. 1966 เทอร์รี โก ชนะน็อก (KO) ยก 6 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
16 ส.ค. 1966 ศักดิ์น้อย ส.โกสุม ชนะน็อก (KO) ยก 1 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
21 พ.ค. 1966 ชายทอง สิงห์เชี่ยวเพลง ชนะน็อก (KO) ยก 3 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
10 เม.ย. 1966 เคลฟเวอร์ ลูนา ชนะน็อก (KO) ยก 4 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่เชียงใหม่
7 ม.ค. 1966 พรชัย ป.ไพรงาม ชนะน็อก (KO) ยก 1 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
8 ก.ค. 1965 เชอร์รี่ มอนตาโน ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่มะนิลา (ฟิลิปปินส์)
10 มิ.ย. 1965 เชอร์รี่ มอนตาโน ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่มะนิลา (ฟิลิปปินส์)
12 พ.ค. 1965 รูดี้ วิลลากอนซ่า ชนะน็อก (KO) ยก 3 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่มะนิลา (ฟิลิปปินส์)
24 เม.ย. 1965 รูดี้ วิลลากอนซ่า ชนะน็อก (TKO) ยก 4 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่เกซอนซิตี (ฟิลิปปินส์)
10 มิ.ย. 1964 ลิตเติล พาราเมา ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่เกซอนซิตี (ฟิลิปปินส์)
7 ม.ค. 1964 แพ็ต กอนซาเลซ ชนะน็อก (KO) ยก 7 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่เซบู (ฟิลิปปินส์)
19 ก.พ. 1963 เซซากุ ไซโต้ ชนะน็อก (TKO) ยก 8 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่โตเกียว (ญี่ปุ่น)
4 ต.ค. 1962 เบบี้ เอสปิโนซ่า ชนะน็อก (KO) ยก 6 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่เซบู (ฟิลิปปินส์)
28 ก.ย. 1961 อกิร่า โอกูจิ ชนะน็อก (TKO) ยก 5 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
7 ก.ย. 1961 มาซาโอะ โอกาวา ชนะน็อก (RTD) ยก 5 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่ซัปโปโร (ญี่ปุ่น)
21 ก.ค. 1961 มาซาคัตสึ กูโรกิ ชนะน็อก (RTD) ยก 7 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่โอซากา (ญี่ปุ่น)
15 พ.ค. 1961 โชทาโร ไอดะ ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่โตเกียว (ญี่ปุ่น)
19 เม.ย. 1961 คาซูโยชิ อมาดะ ชนะน็อก (TKO) ยก 6 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่โตเกียว (ญี่ปุ่น)
29 ก.ย. 1960 อัตสึโตะ ฟูกูโมโตะ ชนะน็อก (TKO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่โตเกียว (ญี่ปุ่น)
2 ก.ย. 1960 มาซาโนบุ กันบายาชิ ชนะน็อก (KO) ยก 8 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่โตเกียว (ญี่ปุ่น)
4 มิ.ย. 1960 สุปริต เบญจมาศิษย์ ชนะน็อก (KO) ยก 4 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
2 ก.พ. 1960 วิลลี่ เลิศฤทธิ์ ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
1 พ.ย. 1959 ยู่ สำอาง ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่พนมเปญ (กัมพูชา)
8 เม.ย. 1959 สุรินทร์ พระรมดี ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่กรุงเทพฯ
27 มี.ค. 1959 สมศักดิ์ กฤษณสุวรรณ ชนะน็อก (KO) ยก 2 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่ราชบุรี

ไฟต์มวยสากลอาชีพที่ชาติชายชนะน็อก ตามบันทึกผลการชก ส่วนจำนวนหมัดรายไฟต์ไม่มีแหล่งใดเผยแพร่

สถิติผลการแข่งขันของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติผลการแข่งขันแสดงว่านักมวยชนะ แพ้ ปิดเกม และชกครบยกบ่อยเพียงใด ชาติชายชนะ 61 ครั้ง แพ้ 18 ครั้ง และเสมอ 3 ครั้ง จาก 82 ไฟต์ แบ่งเป็นชนะน็อก 36 ครั้ง และชนะคะแนน 25 ครั้ง อัตราการน็อกเอาต์คือ 59% ของชัยชนะ และอัตราการชนะคือ 74.4% ไฟต์ที่ตัดสินด้วยคะแนนเขาชนะ 25 แพ้ 13 และเสมอ 3 ส่วนไฟต์ที่จบก่อนครบยก เขาชนะ 36 และแพ้ 5

สถิติผลการแข่งขันของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

นักมวยจำนวนไฟต์ชนะแพ้เสมอชนะน็อก (KO/TKO)ชนะคะแนนชนะแบบอื่นน็อกในยกแรกอัตราการน็อกอัตราการชนะ
ชาติชาย เชี่ยวน้อย 82 61 18 3 36 25 0 2 59% 74% คำนวณจาก 61/82

สถิติการน็อกเอาต์ของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติการน็อกเอาต์วัดชัยชนะด้วย KO, TKO และ RTD ความถี่ในการปิดเกม และช่วงเวลาที่ปิดเกม ชาติชายชนะน็อก 36 ครั้ง และแพ้น็อก 5 ครั้ง จาก 82 ไฟต์ คิดเป็นอัตราการน็อก 59% ของชัยชนะ น็อกในยกแรก 2 ครั้ง และน็อกในไฟต์ชิงแชมป์ 5 ครั้ง ไฟต์ที่น็อกช้าที่สุดในไฟต์ชิงแชมป์คือการชนะ TKO เอเฟรน ตอร์เรส ในยกที่ 13 ที่เม็กซิโกซิตีเมื่อมกราคม 1968

สถิติการน็อกเอาต์ของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

นักมวยชนะน็อก (KO/TKO)แพ้น็อกอัตราการน็อกน็อกในยกแรกน็อกในไฟต์ชิงแชมป์
ชาติชาย เชี่ยวน้อย 36 5 59% 2 5

จำนวนครั้งที่ต่อยคู่ชกร่วงรวมทั้งอาชีพไม่มีแหล่งใดเผยแพร่

สถิติการป้องกันของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติการป้องกันวัดว่านักมวยหลบหลีก บล็อก และรับการโจมตีของคู่ชกได้ดีเพียงใด ไม่มีแหล่งใดเผยแพร่ตัวเลขเหล่านี้สำหรับชาติชาย ตารางจึงแสดงไฟต์ที่เขาแพ้ก่อนครบยกทั้ง 5 ไฟต์ การเสียแชมป์ WBC ให้ เอเฟรน ตอร์เรส ในปี 1969 จบด้วยการแพ้ TKO ในยกที่ 8 ที่เม็กซิโกซิตี ส่วนไฟต์กับ เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย ในปี 1970 เป็นการแพ้ TKO ในยกที่ 2 ซึ่งเป็นการแพ้น็อกที่เร็วที่สุดในอาชีพของเขา

สถิติการป้องกันของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

วันที่คู่ชกเหตุการณ์รายการ
16 ส.ค. 1975 โรดอลโฟ ฟรานซิส แพ้น็อก (TKO) ยก 6 ไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่ปานามาซิตี (ปานามา)
18 ต.ค. 1974 ซูซูมุ ฮานากาตะ แพ้น็อก (KO) ยก 6 ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวต (ชาติชายทำน้ำหนักไม่ผ่าน เข็มขัดเป็นเดิมพันเฉพาะฝ่ายฮานากาตะ)
2 ม.ค. 1973 มาซาโอะ โอบะ แพ้น็อก (KO) ยก 12 ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวต
7 ธ.ค. 1970 เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย แพ้น็อก (TKO) ยก 2 ป้องกันแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวต
23 ก.พ. 1969 เอเฟรน ตอร์เรส แพ้น็อก (TKO) ยก 8 ป้องกันแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวต

ไฟต์ที่ชาติชายถูกต่อยร่วงหรือแพ้น็อก ตามรายงานการชก ส่วนสถิติการป้องกันเป็นตัวเลขไม่มีแหล่งใดเผยแพร่

นักมวยสากลระดับท็อป

ชาติชาย เชี่ยวน้อย กับนักมวยระดับท็อป

สถิติของนักมวยระดับท็อปเปรียบเทียบนักมวยผ่านหมวดที่วัดผลได้ เช่น ชัยชนะ การน็อกเอาต์ การป้องกันแชมป์ และความถี่ในการขึ้นชก ตารางนี้เทียบชาติชายกับนักมวยกลุ่มเดียวกันด้านบน ซึ่งนับเฉพาะมวยสากลอาชีพตาม Wikipedia และ BoxRec เอเฟรน ตอร์เรส มีชัยชนะและชัยชนะน็อกมากที่สุดในกลุ่ม คือชนะ 64 ครั้ง ชนะน็อก 41 ครั้ง ขณะที่ชาติชายป้องกันแชมป์โลกสำเร็จรวม 6 ครั้ง หมวดอันดับไม่มีข้อมูล เพราะนักมวยทุกคนในกลุ่มนี้แขวนนวมแล้ว ส่วนหมวดการป้องกันไม่มีตัวเลขเผยแพร่

นักมวยสากลระดับท็อป แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

หมวดหมู่นักมวยสถิติ
นักมวยที่มีชัยชนะมากที่สุด เอเฟรน ตอร์เรส ชนะ 64 ครั้ง ชาติชาย 61 ครั้ง
นักมวยสายน็อกเอาต์ยอดเยี่ยม เอเฟรน ตอร์เรส ชนะน็อก 41 ครั้ง ชาติชาย 36 ครั้ง
นักมวยที่มีอันดับสูงสุด ไม่ระบุ ชาติชายแขวนนวมแล้ว ไม่มีข้อมูลอันดับของนักมวยกลุ่มนี้ให้เทียบ
นักมวยที่ป้องกันแชมป์มากที่สุด ชาติชาย เชี่ยวน้อย ป้องกันแชมป์โลก 6 ครั้ง นับเฉพาะของชาติชาย
นักมวยสายป้องกันยอดเยี่ยม ไม่ระบุ ไม่มีสถิติการป้องกันเผยแพร่
นักมวยที่มีความถี่ในการขึ้นชกมากที่สุด ชาติชาย เชี่ยวน้อย 82 ไฟต์อาชีพ

เทียบในกลุ่มนักมวยของตารางข้างต้น (ชาติชาย เชี่ยวน้อย, โผน กิ่งเพชร, เวนิส บ.ข.ส., เอเฟรน ตอร์เรส, สด จิตรลดา) สถิติมวยสากลอาชีพของแต่ละคนตาม Wikipedia และ BoxRec ไม่นับมวยไทยและมวยสมัครเล่น

สถิติตลอดอาชีพของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติตลอดอาชีพสรุปประวัติรวมของนักมวยจากไฟต์อาชีพที่มีหลักฐาน ซึ่งรวมถึงผลชนะ แพ้ เสมอ น็อกเอาต์ การชกชิงแชมป์ และสถิติชนะติดต่อกัน ชาติชายชกอาชีพ 16 ปี ชนะ 61 แพ้ 18 เสมอ 3 จาก 82 ไฟต์ ตามสถิติที่ Wikipedia, BoxRec และข่าวสดรายงานตรงกัน ข่าวสดยังระบุจำนวนชัยชนะน็อก 36 ครั้งไว้ตรงกับ Wikipedia

สถิติตลอดอาชีพของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

นักมวยรุ่นน้ำหนักจำนวนไฟต์ตลอดอาชีพชนะตลอดอาชีพแพ้ตลอดอาชีพเสมอตลอดอาชีพน็อกเอาต์การชกชิงแชมป์การชนะในการชิงแชมป์แชมป์รายการใหญ่สถิติชนะติดต่อกันสูงสุด
ชาติชาย เชี่ยวน้อย ฟลายเวต ทุกไฟต์ชิงแชมป์ 82 61 18 3 36 15 10 OPBF ฟลายเวต, WBC ฟลายเวต, WBA ฟลายเวต 15 ไฟต์

สถิติมวยสากลอาชีพ: สถิติมวยสากลอาชีพตลอดอาชีพ (1959–1975) ตาม Wikipedia และ BoxRec ณ 17 ต.ค. 2026

สถิติชนะติดต่อกันยาวที่สุด 15 ไฟต์ เริ่มจากการชนะคะแนน มิเชล ลาโมรา เมื่อกันยายน 1965 จนถึงการชนะ TKO เอเฟรน ตอร์เรส เมื่อมกราคม 1968 และจบลงด้วยการแพ้คะแนน ราตอง โมจิก้า ที่มานากัวในเดือนมิถุนายน 1968 แชมป์รายการใหญ่ของเขาคือแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวต (1962) แชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวต 2 สมัย (1966 ถึง 1969 และ 1970) และแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวต (1973 ถึง 1974)

สถิติทางวินัยของชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติทางวินัยติดตามการละเมิดกติกาและการถูกลงโทษอย่างเป็นทางการระหว่างการชก เช่น การทำฟาวล์ การตักเตือน การถูกตัดคะแนน และการถูกปรับแพ้ บันทึกผลการชกในยุคของชาติชายไม่ได้แจกแจงการตักเตือนหรือการตัดคะแนนรายไฟต์ไว้

สถิติทางวินัยของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

นักมวยการถูกปรับแพ้ฟาวล์การชั่งน้ำหนักเกินพิกัดประวัติการถูกลงโทษในการแข่งขัน
ชาติชาย เชี่ยวน้อย 0 1 ครั้ง ชิงแชมป์โลก WBA, โยโกฮามะ (ญี่ปุ่น) (18 ต.ค. 1974): ชั่งน้ำหนักไม่ผ่านพิกัดรุ่นฟลายเวต จึงถูกปลดจากแชมป์โลก WBA ก่อนขึ้นชก

บันทึกผลการชกมวยสากลไม่มีสถิติการตักเตือนหรือการถูกตัดคะแนนรายไฟต์ครบทุกไฟต์ ตารางนี้นับจากรายงานข่าวที่ยืนยันได้

ชาติชายไม่เคยแพ้หรือชนะด้วยการปรับแพ้ฟาวล์ตลอด 82 ไฟต์ การลงโทษที่มีบันทึกชัดเจนจาก Wikipedia ทั้งสองภาษาคือการชั่งน้ำหนักไม่ผ่านก่อนการป้องกันแชมป์ WBA กับ ซูซูมุ ฮานากาตะ ที่โยโกฮามะเมื่อ 18 ตุลาคม 1974 เขาถูกปลดจากแชมป์ก่อนขึ้นชก เข็มขัดจึงเป็นเดิมพันเฉพาะฝ่ายฮานากาตะ ซึ่งชนะน็อกในยกที่ 6

ฟอร์มการชกแยกตามรุ่นน้ำหนักของชาติชาย เชี่ยวน้อย

ฟอร์มการชกแยกตามรุ่นน้ำหนักของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย

ฟอร์มการชกแยกตามรุ่นน้ำหนักเปรียบเทียบผลการแข่งขันของชาติชาย เชี่ยวน้อย ในแต่ละพิกัดที่มีบันทึก ไฟต์ชิงแชมป์ทั้ง 15 ไฟต์ของเขาเป็นรุ่นฟลายเวต เขาชนะ 10 แพ้ 5 ในกลุ่มนี้ ส่วนไฟต์ที่ไม่ชิงแชมป์อีก 67 ไฟต์ ไม่มีแหล่งใดบันทึกน้ำหนักไว้ ตารางจึงรวมไฟต์กลุ่มนี้ไว้ในแถว "ไม่ระบุรุ่น" แทนการเดารุ่น

ฟอร์มการชกแยกตามรุ่นน้ำหนักของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

รุ่นน้ำหนักจำนวนไฟต์ชนะแพ้น็อกเอาต์
ฟลายเวต 15 10 5 5
ไม่ระบุรุ่น (ไฟต์ไม่ชิงแชมป์) 67 ไม่มีแหล่งใดระบุน้ำหนักของไฟต์ที่ไม่ชิงแชมป์ 51 13 31

ไฟต์ชิงแชมป์ทั้ง 15 ไฟต์เป็นรุ่นฟลายเวต ส่วนไฟต์ไม่ชิงแชมป์ไม่มีแหล่งใดระบุน้ำหนัก

รุ่นฟลายเวตมีพิกัดไม่เกิน 112 ปอนด์ (50.8 กิโลกรัม) Wikipedia และ BoxRec บันทึกส่วนสูงของชาติชายไว้ที่ 165 ซม. และช่วงชก 166 ซม. ปัญหาการทำน้ำหนักปรากฏชัดในปี 1974 เมื่อเขาชั่งน้ำหนักไม่ผ่านพิกัดรุ่นฟลายเวตก่อนไฟต์กับ ซูซูมุ ฮานากาตะ ซึ่งเป็นไฟต์ชิงแชมป์โลกครั้งสุดท้ายในอาชีพ

สถิติฟอร์มการชกในแต่ละรายการแข่งขันของชาติชาย เชี่ยวน้อย

ฟอร์มการชกในแต่ละรายการของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย

สถิติฟอร์มการชกในแต่ละรายการแข่งขันเปรียบเทียบผลการชกของชาติชาย เชี่ยวน้อย ในไฟต์ชิงแชมป์ของแต่ละสถาบัน ไฟต์ชิงแชมป์ WBC เขาชนะ 6 แพ้ 2 ไฟต์ชิงแชมป์ WBA ชนะ 3 แพ้ 2 และไฟต์ชิงแชมป์ OPBF ชนะ 1 แพ้ 1 ไฟต์ที่ไม่ชิงแชมป์ไม่มีชื่อรายการบันทึกไว้ครบ จึงไม่ได้แยกเป็นรายการ

สถิติฟอร์มการชกในแต่ละรายการแข่งขันของชาติชาย เชี่ยวน้อย แสดงอยู่ในตารางด้านล่างนี้

การแข่งขันจำนวนไฟต์ชนะแพ้น็อกเอาต์
ไฟต์ชิงแชมป์ WBC 8 6 2 4
ไฟต์ชิงแชมป์ WBA 5 3 2 1
ไฟต์ชิงแชมป์ OPBF 2 1 1 0

ไฟต์ชิงแชมป์ WBC ทั้ง 8 ไฟต์เกิดระหว่างปี 1966 ถึง 1970 รวมถึงการป้องกันแชมป์นอกบ้านที่ลอนดอนและเม็กซิโกซิตี ไฟต์ชิงแชมป์ WBA เกิดระหว่างปี 1973 ถึง 1974 รวมถึงการป้องกันแชมป์ที่ซูริก ส่วนไฟต์ชิงแชมป์ OPBF เกิดในปี 1962 และ 1963 ก่อนที่เขาจะได้ชิงแชมป์โลก

ชาติชาย เชี่ยวน้อย กำลังสร้างเส้นทางอาชีพการชกมวยอาชีพของเขาอย่างไร?

เส้นทางอาชีพการชกของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย

ชาติชาย เชี่ยวน้อย ไม่ได้อยู่ระหว่างการสร้างเส้นทางอาชีพแล้ว เขาแขวนนวมหลังไฟต์สุดท้ายเมื่อ 16 สิงหาคม 1975 และเสียชีวิตเมื่อ 21 มกราคม 2018 เส้นทางที่เขาสร้างไว้เริ่มจากเด็กในครอบครัวยากจนย่านหัวลำโพง ชื่อจริง นริศ เชี่ยวน้อย เกิดเมื่อ 10 ตุลาคม 1942 ก่อนชกอาชีพในชื่อ ชาติชาย แหลมฟ้าผ่า และต่อมาใช้ชื่อ ชาติชาย เชี่ยวน้อย ตามนามสกุลจริง เขาตระเวนชกทั้งในไทยและต่างประเทศ ได้แชมป์ OPBF ก่อน แล้วจึงได้แชมป์โลก WBC และ WBA รวม 3 สมัย สถิติการชกมวยสากล ของเขาอยู่ที่ชนะ 61 จาก 82 ไฟต์ ด้าน โปรไฟล์นักมวยสากล ระบุส่วนสูง 165 ซม. และการตั้งการ์ดแบบออร์โธด็อกซ์ ทั้งนี้ สถิตินักมวยสากล ที่รวบรวมไว้แปลงประวัติการชกออกมาเป็นอัตราการชนะ อัตราการน็อก และผลการชิงแชมป์

ชาติชาย เชี่ยวน้อย เริ่มลงแข่งขันในระดับอาชีพตั้งแต่เมื่อใด?

ชาติชาย เชี่ยวน้อย เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อวันที่ 27 มีนาคม 1959 ที่ราชบุรี โดยชนะน็อก สมศักดิ์ กฤษณสุวรรณ ในยกที่ 2 Wikipedia, BoxRec และ Cyber Boxing Zone ระบุวันที่นี้ตรงกัน ขณะนั้นเขาอายุ 16 ปี ช่วง 8 ไฟต์แรกเขาไม่แพ้ใคร โดยชนะ 7 และเสมอ 1 ก่อนแพ้ครั้งแรกให้ สิงห์ทอง ป.ต. ในไฟต์ 6 ยกเมื่อสิงหาคม 1960 ซึ่งเขาแก้มือได้ในปี 1965

ชาติชาย เชี่ยวน้อย ผ่านการชกมวยสากลอาชีพมาแล้วกี่ไฟต์?

ชาติชาย เชี่ยวน้อย ชกมวยสากลอาชีพ 82 ไฟต์ ชนะ 61 แพ้ 18 เสมอ 3 ตัวเลขนี้ตรงกันใน Wikipedia, BoxRec, Cyber Boxing Zone และข่าวมรณกรรมของข่าวสด ไฟต์ทั้งหมดเกิดระหว่างปี 1959 ถึง 1975 ใน 10 ประเทศ โดยชกที่ไทยมากที่สุด รองลงมาคือญี่ปุ่นและฟิลิปปินส์ ไฟต์สุดท้ายคือไฟต์ไม่ชิงแชมป์ที่ปานามาซิตี (ปานามา) เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1975

สถิติการชกในระดับอาชีพของชาติชาย เชี่ยวน้อย เป็นอย่างไร?

สถิติการชกระดับอาชีพของชาติชาย เชี่ยวน้อย อยู่ที่ชนะ 61 แพ้ 18 เสมอ 3 ชนะน็อก 36 ครั้ง คิดเป็นอัตราการชนะ 74.4% และอัตราการน็อก 59% ของชัยชนะ เขาชกชิงแชมป์ 15 ไฟต์ ชนะ 10 ไฟต์ ครองแชมป์ 4 สมัยรวมแชมป์ OPBF และป้องกันแชมป์สำเร็จรวม 6 ครั้ง แพ้น็อก 5 ครั้ง ทั้งหมดเกิดในช่วง 7 ปีสุดท้ายของอาชีพ